2552.
वृक्ष पाहता परतला आगम । निगमा न कळे दुर्गम ।
वेदशास्त्रांसी निरुते वर्म । तो वृक्ष देखिला विठ्ठलनाम ॥१॥
माझे सोपे कोंडें । कान्होबा करी तुं निवाडे ।
अर्थ सखोल ब्रह्मांड । भक्तिभाव तयासि उघडे रे ॥२॥
साहांसी येथे न चाले मती । चार गुंतले न कळे गती ।
अठरा भाटीव वर्णिती । ऐशियासी न कळे स्थिति रे ॥३॥
चौर्‍यांयशीं लक्ष भुलले वाया । अठ्ठ्यायंशीं सहस्त्र भोगिता छाया ।
तेहतीस कोटी न कळे आयतया । एक जनार्दनी लागे पाया रे ॥४॥