2551.
ॐ कार हा वृक्ष विस्तारला । चतुःशाखें थोर जाहला ।
पुढे षडंतर शाखें विस्तारला । आठरांचा तया मोहोर आला ॥१॥
उघडें माझे कोडे । जाणती न जाणती ते वेडे ।
पडले विषयांचें सांकडे । तया न कळे हे कोडे रे ॥२॥
चौर्‍यांयशी लक्ष पत्रे असती । सहस्त्र अठ्ठ्यायंशी पुष्पें शोभती ।
तेहतीस कोटी फळे लोंबती । ऐशी वृक्षाची अनुपम्य स्थिती रे ॥३॥
आदि मध्य अंत पाहता न लगे मुळ । एकवीस स्वर्ग सप्त पाताळ ।
एका जनार्दनी वृक्ष तो सबळ । उभा विटेवरी समुळ वो ॥४॥