50.
तव त्या रिठीयासी निघाली वदने ।
अति विक्राळ दाढां दशने ।
श्रीकृष्ण कंठीचे रुधिरपान ।
करावया उदिते ॥१॥
कृत्रिमे जाणेनिया ते श्रीहरी ।
कवळूनि धरिली दोही करी ।
आणि घालूनिया मुखाभीतरी ।
चावुनी धरणिये टाकिली ॥२॥
त्याचे स्विष्टकृत केलियावरी ।
आक्रोशे पाळणियात रुदन करी ।
ते ऐकानि यशोदा सुंदरी ।
धंवली झाडकरी काय झाले ॥३॥
तव देखे शोणिताचे पूर ।
मांस मदाचे संभार ।
मग म्हणे गे मरमर ।
बाळ मासर्पे खादले ॥४॥
धाविल्या नरनारी बाळ ।
घात केला म्हणती सकळ ।
ऐसी कैशी गे तू वेल्हाळ ।
यशोदे मारविले बाळका ॥५॥
वाहाती शोणिताचे पुर ।
इतुके कैचे गे त्या रुधिर ।
काढूनिया पहा गे सत्वर ।
आहे प्राण की गेलास ॥६॥
निळा म्हणे जाउनी जवळी ।
काढूनि आणिला जो वनमाळी ।
तव हास्यवदन नित्य काळी ।
नाही कोमाइला ना दचकला ॥७॥