1324.
दोन्ही जोडुनि कर माथा ठेवी चरणी | म्हणे परिसा विनवणी स्वामी माझी ॥१॥
मी तंव अज्ञान न कळे तुमचा महिमा अपराध क्षमा करा माझा ॥२॥
अंतरींची खूण कांही सांगा मज | जे तुम्ही हृदयी बीज धरूनि असा ॥३॥
जेणे सुखे तुमचे चित्त निरंतर | आनंदे निर्भर संदा असा ॥४॥
इच्छा तृष्णा देही मानवली कल्पना सदा समाधाना इंद्रियासी ॥५॥
मायबाप मज दिधले तुमच्या हाती | जन्मोनि सांगाति लावियेले ॥६॥
देव द्विज गुरु साक्ष हे करुनी | स्वामीचे चरणी जोडियले ॥७॥
तुमची चित्तवृत्ति उदास देखोनी | पडिले चितावनी काय करू ॥८॥
मग तुमचा स्वामी कृपेचा कोंवळा न धरत पातला अनाथबंधु ॥९॥
मग त्या विश्वंभरे कृपेच्या सागरें| पुसिली आदरे तुमची गोष्टी ॥१०॥
तंब मी दुराचारे निर्भत्सिले तुम्हा ऐकोनि मेघः श्यामा करुणा आली ॥ | ११ ॥
तब तो जगज्जीवन बोले अमृतवाणी | लोटोनिया गोणी दारवंटा ॥१२॥
म्हणोनि है द्रव्य तुम्ही सर्वहि वेचावे | आणिक मागावे लागेल ते ॥१३॥
सद्गदित कंठे सांगितले तुम्हा | परि न कळे मज महिमा वैवहीना ॥१४॥
लोभाचा बोरसु कोणिये जन्मींचा नकळे तुमचा ऋणानुबंधु ॥१५॥
पाहता श्रीमुख निवाले माझे चित्त | मग हे मनोरथ विसरले ॥१६॥
क्षण एक आनंद जाला माझे जिवी उपमा कवणे द्यावी तया सुखा ॥१७॥
आता ये संसारी मीच धन्य जगी जे तुम्हा अर्धागी विनटले ॥१८॥
परि मला एक वेळ घाला विठोबाचे पायी विनविते राजाई नामदेवा ॥१९॥