3837.
(बाळक्रीडा अभंग)
भाव दावी शुद्ध देखोनिया चित्त । आपल्या अंकिता निजदासा ॥१॥
सांगे गोपाळांसि काय पुण्य होते । वांचलो जळते आगी हाती ॥२॥
आजि आम्हा येथे राखियेले देवे । नाही तरी जीवे न वंचतो ॥३॥
न वंचत्या गाई जळतो सकळे । पूर्वपुण्यबळे वांचविले ॥४॥
पूर्वपुण्य होते तुमचिये गाठी । बोले जगजेठी गोपाळांसि ॥५॥
गोपाळांसि म्हणे वैकुंठनायक । भले तुम्ही एक पुण्यवंत ॥६॥
करी तुका म्हणे करवी आपण । द्यावे थोरपण सेवकांसि ॥७॥

अर्थ :
एकदा रानामध्ये वनवा पेटला तेव्हा हरि ने स्वत: विश्वरुप धारण केले. नंतर कृष्णाने आपले मुख्‍ पसरवून सर्व ज्वालाग्नी गिळून टाकला व आपल्याला अंकित असलेल्या आपल्या निजदासांचा गोवळयांचा शुध्द भक्तिभाव पाहून देवाने त्यांना एक वेगळाच अभिप्राय दाखवला. गोपाळांना कृष्ण म्हणाला की, हे गोपाळांनो तुमचे काही तरी पूर्व पुण्य होते म्हणूनच आपण आज वनवेच्या मुखातून वाचलो. आज आपल्याला देवानेच वाचवले नाहीतर आज आपण वाचलोच नसतो आपला जीव दिला असता. हे गोपाळांनो तुमचे पूर्व पुण्य फार बलवंत होते त्यामुळेच आपण आज वाचलो नाहीतर गाया देखील वाचल्या नसत्या आपण सर्व जळून गेलो असतो. तुमच्या पदरी काहीतरी पूर्व पुण्य होते असे जगजेठी कृष्ण गोपाळांशी बोलू लागला. वैकुंठनायक भगवान गोपाळांना म्हणतो की, तुम्ही फार पुण्यवंत आहात. तुकाराम महाराज म्हणतात सर्व कर्ताकरविता देव आहे परंतु आपल्या भक्तांना आपल्या सेवकांना मोठेपणा दयावा हा हेतू देवाचा होता.