1780.
माझिया संचिता । दृढ देखोनि बळिवंता । पळसी पंढरिनाथा । भेणे आता तयाच्या ॥१॥
तरि मज कळलासी । नव्हता भेटी जाणीवेसी । एका संपादिसी । मान करिसी येकाचा ॥धृपद॥
तरि हे प्रारब्ध जी गाढे । काही न चले तयापुढे । काय तुज म्या कोंडे । रे साकडे घालावे ॥२॥
भोगाधीपति क्रियमाण । ते तुज नांगवे अजून । तरि का वायाविण । तुज म्या सीण करावा ॥३॥
तुज नव्हता माझे काही । परि मी न संडी भक्तीसोई । हो का भलत्या ठायी । कुळी जन्म भलतैसा ॥४॥
तू भितोसि माझिया दोषा । काही मागणे ते आशा । तुका म्हणे ऐसा । काही न धरी संकोच ॥५॥

अर्थ :
हे देवा माझे संचित अतिशय बलवंत आहे हे पाहूनच तु, हे पंढरीनाथा भिऊन पळून जात आहेस की काय ? माझे कोणत्याही प्रकारचे भले न करता. देवा पूर्वी तुझी व माझी भेट नव्हती त्यामुळे तु मला कळत नव्हता परंतु आता तू मला चांगला कळला आहेस. परंतु हे देवा आता मला चांगले समजले आहे की तू स्वतःला पतितपावन म्हणून तुझी ब्रीद सर्वत्र मिरवत आहे व दुसरीकडे माझे संचित कर्म अतिशय बलवंत आहे त्यामुळे माझा उद्धार करता येणार नाहीये असेही सांगत आहेस. ठीक आहे देवा माझे प्रारब्ध बलवंत आहे त्याच्यापुढे तुझे काही ही चालत नाही. असे जर असेल तर मग मी तरी तुला उगाच संकटात का टाकावे कशाला तुला कोड्यात ढकलून द्यावे. हे सर्व भोगाचे भोग घेणाऱ्या देवा माझे क्रियामान अजूनही तुझ्या स्वाधीन होत नाही, तर हे देवा मी तुला व्यर्थच त्रास का द्यावा. देवा तुझ्या चरणी माझे हित होत नसेल तरी काही हरकत नाही पण मी भक्तिमार्ग काही सोडणार नाही. मग माझा जन्म जरी भलत्या कुळात, भलत्या ठिकाणी कोठेही झाला तरी चालेल. तुकाराम महाराज म्हणतात देवा तू माझ्या दोषाना भीतोस मी काही मागेन माझी काही अशा अपेक्षा असेल असे तुला वाटत असेल, परंतु देवा तू असा कोणत्याही प्रकारचा संकोच मनामध्ये धरू नकोस.