1817.
सर्वभवें दास झालों मी उदास । तोडिला मायापाश जनार्दने ॥१॥
माझे मज दावियलें माझे मज दावियलें । उघडें अनुभविलें परब्रह्मा ॥२॥
रविबिंबापरी प्रकाश तो केला । अंधार पळविला कामक्रोध ॥३॥
बांधलो होतो मायाममतेच्या पाशीं । तोडिलें वेगेंसी कृपादृष्टी ॥४॥
एका जनार्दनी उघडा बोध दिला । तोचि ठसावला हृदयामाजीं ॥५॥