1249.
सुख दु:ख दोन्ही आम्हासी सारिखी | प्रतीति पारखी मना आली ॥१॥
अंतर्बाह्य एक ब्रह्मचि कोंदले | दुजेपण नेले निपटोनि ॥२॥
त्वचा टाकुनिया सर्प गेला बिळी | मग तो सांभाळी कोण सांगा ॥३॥
ओघ सोड्निया गंगा सिंधू ठाये | विस्तराळी धाये खळाळाची ॥४॥
नामा म्हणे रात्र जैसी का पाहाळे | धरणीते जाले तैये आम्हा ॥५॥