1244.
भाव भक्तीचा भुकेला ।
दास दासांचा अंकिला ।
न वजे दुरी उभा ठेला ।
अवघा झाला त्यांचाचि ॥१॥
भक्तवचने ऐके कानी ।
भक्त आवडी पाहे नयनी ।
भक्त ह्रदयी आलिंगुनी ।
निज ऐश्वर्य अर्पी त्या ॥२॥
भक्त मानी जीवप्राण ।
त्यासी न त्या विसंबे एकही क्षण ।
त्यांचे वागवी हा भूषण ।
निंबलोण उतरी त्या ॥३॥
जीव भाव देवावरी ।
जिही ठेविला निजनिर्धारी ।
देवावीण दुसरी परी ।
तुच्छ मानिले संसारा ॥४॥
न लगे वैकुंठ त्यांचिये चित्ती ।
कैवल्याते परते करिती ।
देवावीण ते नेघो म्हणती ।
मोक्ष मुक्ती फुकटा ॥५॥
देवाविण रिध्दीसिध्दी ।
ओंवाळुनी सांडिती त्या उपाधी ।
देवा वेगळी त्यांचिये बुध्दी ।
नाहीचि विश्रांति आणिक ॥६॥
निळा म्हणे त्यांचिये घरी ।
राहे होउनी अंकित हरि ।
भक्त काज हा कैवारी ।
ब्रीदे वागवी सर्वदा ॥७॥