2014.
जगा काळ खाय । आह्मी माथा दिले पाय ॥१॥
नाचो तेथे उभा राहे । जाता व्यंग करी साहे ॥धृपद॥
हरीच्या गुणे धाला । होता खात चि भुकेला ॥२॥
तुका म्हणे हळु । जाला कढत शीतळु ॥३॥

अर्थ :
संपूर्ण जगाला काळ खातो परंतु आम्ही त्या काळाच्या देखील माथ्यावर पाय दिला आहे. हरिकीर्तन करत असताना हा काळ आमच्या पुढे निमूटपणे उभा राहतो आणि आम्ही कोठेही चालत असलो की हा काळ आमच्यावर येणाऱ्या संकटापासून आम्हाला वाचवण्याकरता साह्य करतो. हा काळ संपूर्ण जगाला खाऊन देखील भुकेलाच रहातो परंतु जेव्हा आम्ही हरी चे गुण गायले त्यावेळी हा तृप्त झाला. तुकाराम महाराज म्हणतात हा काळ अतिशय तप्त आहे परंतु हरिनामाने तो हळु हळु शीतल झाला आहे.