340.
गुरू ते जाणावे समुद्रासारिखे ।
कदाकाळी देखे नुचंबळती ॥१॥
ऐसे ते जाणावे सद्गुरू वेव्हारे ।
कल्पांती न सरे निजधन ॥२॥
संत जे जाणावे धैर्यमेरूपरी ।
पडता नभ वरी ढळती ना ॥३॥
संत ते जाणावे वैराग्य विरक्ति ।
तिळ ते ज्ञानघन ॥४॥
संत ते जाणावे पूर्ण वेदमूर्ती ।
कर्मब्रह्मस्थिति ठसावली ॥५॥
संत ते जाणावे वैराग्य विरक्ति ।
तिळ ते आसक्ति विषयी नाही ॥६॥
संत ते जाणावे उदासीन वृत्ति ।
द्वंद्वातीत मूर्ति लीनरूपी ॥७॥
संत ते जाणावे क्षमेचे सागर ।
दयेचे आगर शांतिवेषे ॥८॥
भूतकृपा वसे ब्रह्म सर्व अस ।
संत ते मानसे वोळखाव ॥९॥
तीर्थ यात्रा देव करिती उत्छाव ।
तेचि संत राव कलीमाजी ॥१०॥
आहारी वेव्हारी इंद्रियांचे द्वारे ।
युक्त जे निर्धारी तेचि संत ॥११॥
बहेणि म्हणे ऐसी गुरूची पारखी ।
शोधूनिया सुखी होय शिष्य ॥१२॥