3863.
भाग त्या सुखाचे वाकड्या बोबड्या । आपलिया गड्या भाविकांसि ॥1॥
भारवाही गेले टाकुनि कावडी । नवनीतगोडी भाविकांसि ॥2॥
काला करूनिया वांटिलां सकळा । आनंदे गोपाळांमाजी खेळे ॥3॥
खेळेंमेळें दही दुध तूप खाती । भय नाही चित्ती कवणाचें ॥4॥
कवणाचें चाले तुका ह्मणे बळ । जयासी गोपाळ साह्य जाला ॥5॥

अर्थ :
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — त्या सुखाचा भाग साध्या, वाकड्या-बोबड्या बोलणाऱ्या आपल्या भाविकांनाच मिळतो (१); ज्यांनी संसाराचे ओझे (कावड) टाकून दिले, त्यांनाच नवनीताची (लोण्याची) गोडी मिळते (२); काला करून सर्वांना वाटतो आणि गोपाळांमध्ये आनंदाने खेळ चालतो (३); त्या खेळात दही, दूध, तूप खातात आणि कुणाच्याही मनात कोणाचे भय नसते (४); तुकाराम महाराज म्हणतात — ज्याला गोपाळाचे साहाय्य आहे, त्याचे सर्व काही बळाने (सहज) चालते (५).