469.
दर्पणासी नखटे लाजे । शुद्ध खिजे देखोनि ॥१॥
ऐसे अवगुणाचे बाधे । दिसे सुदे विपरीत ॥धृपद॥
आंधळ्यास काय हिरा । गारा चि तो सारिखा ॥२॥
तुका म्हणे भुंके सुने । ठाया नेणे ठाव तो ॥३॥

अर्थ :
आरश्यामध्ये नकटा माणूस स्वतःचे रूप पाहून लाजतो आणि एखाद्या चांगल्या मनुष्याचे नाक पाहून त्याच्यावर विणाकारण चिडत असतो. अवगुणाची ज्याला बाधा आहे, त्याला वरील उदाहरणा प्रमाणे जे सरळ आहे, ते वाकडे भासते. आंधळ्या माणसाला मौल्यवान हिरा जरी दिला, तरी त्याला गारगोटीच वाटणार. तुकाराम महाराज म्हणतात वाटेल त्या ठिकाणी कुत्रे भुंकते, तशातलाच हा प्रकार आहे.