766.
वचनांचे मांडे दावावे प्रकार । काय त्या साचार कौतुकाचे ॥१॥
जाता घरा मागे उरो नेणे खंती । मिळाल्या बहुती फांकलिया ॥धृपद॥
उदयीच अस्त उदये संपादिला । कल्पनेचा केला जागेपणे ॥२॥
जाणवूनि गेला हांडोरिया पोरा । सावध इतरा करुनी तुका ॥३॥

अर्थ :
लहान मुले जर भातुकलीचा खेळ खेळावयास जमली तर त्यांचे सगळे पदार्थ हे शब्दांनीच तयार होतात. ते खरे असते का ? तो खेळ संपल्यावर मुले घरी निधून जातात व नंतर त्यांच्या मनात तो भातुकलीचा खेळ देखील राहत नाहि. दिवसा ते आपल्या कल्पनेनेच रात्र झाली असे मानून झोपतात थोड्या वेळाने दिवस उगवला आहे असे कल्पना करून उठतात. तुकाराम महाराज म्हणतात प्रपंचाचा असाच खेळ आहे म्हणून मी तुम्हाला सावध करतो आहे तुम्ही सावध व्हा हरी नाम घ्या.