175.
याच्या संगसुखे गर्भवास घेता ।
येत जात गे कल्पाच्या चळथा ।
नेघो भुक्ति मुक्ति देता सायुज्यता ।
ऐशा गौळणी त्या सुखानंदभरिता वो ॥१॥
धन्य प्रेमळा त्या रंगल्या श्रीरंगी ।
नेणती दुसरे वो संसारी विरागी ।
हरिची भूषणे त्या लेऊनि निजांगी ।
सुखी सुखरुप भोगी नित्य त्यागी वो ॥२॥
याच्या सहवासे वो भोगिता निजभोग ।
भोगी भोगातीता सर्वदा नि:संग ।
नथेचि दृष्यावरी देखतीहि जग ।
ऐशा विचरती होऊनि अनंग वो ॥३॥
नित्य जनी वनी हरीते देखती ।
हरीचि होऊनिया हरीते भजती ।
हरिरुप झाली त्यांची अंगकांति ।
हरिचि मुसावला ध्यानी मनी चित्ती वो ॥४॥
येती जाती त्या हरिच्या सांगा ते ।
वसती नित्यकाळ हरि वसे जेथे ।
करिती भोजने त्या जेवविता हरीते ।
हरीविण त्या न घेती जीवनाते वो ॥५॥
निळा म्हणे तया हरीच सांगाती ।
त्याहि वर्तताती हरीच्या अनुवृत्ती ।
नाही उरविली दोनीपणे खंती ।
वसती एकएकी निजात्मता युक्ती वो ॥६॥