1916.
देह पडे तोंवरी देहाचा अभिमान | न करी मी अज्ञान आत्महित ॥१॥
मी माझे म्हणता गेले नेणो किती | रंक चक्रवर्ती असंख्यात ॥२॥
क्षणक्षणा देहींचे आयुष्य झडे | वासना ते वाढे नित्य नवी ॥३॥
मोहाची खाणोरी मिळाली चोरटी | खाऊनि शेवटी घर घेती ॥४॥
जंववरी संपत्ति तंववरी हे सखे | गेलिया ते भुंके सुणे जैसे ॥५॥
नामा म्हणे केशवा मी वो तुझा दास | मज आहे विश्वास तुझे नामी ॥६॥