877.
येता जाता थोर कष्टलो गर्भवासी | पडिलो गा उपवासी प्रेमेविण ॥१॥
बहुतांचा सेवकु जाला काकुळती | न पावे विश्रांति कधी काळी ॥२॥
ऐसे माझे मन सिणले नानापरी | घालीन आभारी संताचिया ॥३॥
वियोगे संतांच्या व्याकुळ चिंतातुर | हिंडे दारोदार दीन रूपे ॥४॥
परि कोणी संतांच्या न घालिती चरणी | तळमळी अनुदिनी श्रांत सदा ॥५॥
माझे माझे म्हणवूनि ज्या घाली मिठी | दिसे तेचि दिठी नाही होय ॥६॥
तया शोकानळे संतप्त आंदोळे | गेले ते न मिळे कदा काळी ॥७॥
न देखत ठायी देखावया धावे | भ्रांति भुले भावे नाना मार्गी ॥८॥
तुझा स्वरूपानंदु नाही ओळखिला | जाहली विठ्ठला हानि थोर ॥९॥
लोहाचा कवळु लागला परिसाते | पढिये सर्वांते होय जेवी ॥१०॥
नामा म्हणे तैसी भेटी संतचरणी | करुनि त्रिभुवनी होईन सरता ॥११॥