2070.
याचिया आधारे राहिलो निश्चिंत । ठेवूनिया चित्त पायी सुखे ॥१॥
माझे सुखदुःख जाणे हित फार । घातलासे भार पांडुरंगा ॥धृपद॥
कृपेची पोसणी ठायीची अंकिली । म्हणऊनि लागली यास चिंता ॥२॥
मन राखे हाती घेऊनिया काठी । इंद्रिये तापटी फांको नेदी ॥३॥
तुका म्हणे यासी अवघड नाही । शरणागता काही रक्षावया ॥४॥

अर्थ :
या देवाच्या पायी मी माझे चित्त ठेवून सुखी झालो आहे व त्याच्या पायाच्या आधाराने मी निश्चिंत राहिलो आहे. माझे सर्व सुख दुख व माझे हित हा पांडुरंग जाणतो कारण मी माझा सर्व भार त्या पांडुरंगावरच घातला आहे. मी मूळचीच या देवाच्या कृपेची पोसणी आहे त्याच्या ठिकाणची अनन्य दासीनी आहे त्यामुळे त्याला माझी चिंता लागली आहे. हा देव हातात निग्रहाची काठी घेऊन आमचे मन राखत असतो आणि इंद्रियांना सारखा थापडत असतो व सावध करत असतो व ते इतर कोणत्याही विषयाकडे फाकू देत नाही. तुकाराम महाराज महाराज जे भक्त या पांडुरंगाला आनन्य भक्तीने शरण आले आहेत त्यांचे रक्षण करणे हे पांडुरंगाला काही अवघड नाही.