2409.
स्मरण स्वयाती नलगे ती जपमाळ हाती । नाठवितां चित्ती स्मरण होय ॥१॥
तैसा देही देवो परिसुनीं भावो । नाठव तोचि आठवो होत असे ॥२॥
वस्तु वस्तुपणें जडोनि गेली अंगी । आठवू तो विसरु वेगी जाला वावो ॥३॥
अगाध डोहीं गगन बुडाले दिसे । परि न बुडतांचि असे गगनी गगन ॥४॥
तैसा देही देह असतांचि संचला । म्हणती हारपला लाज नाही ॥५॥
मृगजळाचि व्यक्ति जळपणाची प्रतीति । भासत असता स्थिति मिथ्या जैसी ॥६॥
एका जनार्दनी एकपणे निर्वाही । असतांचि देह वावो देहपणें ॥७॥