3448.
दुध आणिले परगृहींहूनी । संतोष नाही माझे मनी । श्रीहरी देईल मज लागुनी । तरीच दुध घेईन ॥१॥
पिता म्हणता हे वचन । बाळा तू अज्ञान । का वर्जिलें अन्नपान । क्षुधा बहुत पीडितसे ॥२॥
तंव बोले उपमन्यु । भोजन न करी दुधावांचून । श्रीहरी देईल मजलागुन तरीच भोजन करीन ॥३॥
देवा त्वा ध्रुवा अढळपद दिले । मजलागी निष्ठुर मन केले । एका जनार्दनी बोले । बाल वाचे सदद ॥४॥