948.
मग केशव म्हणे माझे परिसा वचन | गुज मी सांगेन अंतरीचे ॥१॥
व्रत तप दान सकळ कर्मक्रिया | एक भूतदया असे जेथे ॥२॥
तोचि सत्य मानी भक्त आणि ज्ञानी | न विसंबे निर्वाणी जीवे त्यासी ॥३॥
ज्ञानाचे सौभाग्य भक्ति आणि वैराग्य | तयाचे आरोग्य प्रेमरस ॥४॥
|त्यासी संजीवनु संदा संत संगू | त्यावरी अनुरागू वज्रकवच ॥५॥
धर्मअर्थकाममोक्ष दृष्टि नाणी | वोळगती आंगणी मुक्ति चारी ॥६॥
अनुहात गजरू होतसे नामाचा | दीप अलक्षाचा पाजळितु ॥७॥
|इंद्रपदादिके नाशिवंत होती | म्हणोनि आसक्ती न धरावी त्यांची ॥८॥
है जाणोनि साच न धरावी त्यांची आस | अखंड माझा वास हृदयी त्यांच्या ॥९॥
कामक्रोध वैरी दुराविले दुरी | मज हृदयमंदिरी सांठदिले ॥१०॥
तेणे त्याच्या उच्छिष्टा जालोसे अधिकारी | ब्रह्मरसा सरी न पवी जेथे ॥११॥
म्हणोनि ये संसारी धन्य एक नामा | जेणे माझा प्रेमा अनुभविला ॥१२॥