2240.
नाही आमुचे दैवी त्याणे कोठोनी द्यावे । व्यर्थ का रुसावे देवावरी ॥१॥
न करिता खेद पुढे वाट चाले । गौरक्षक भेटले तयालागी ॥२॥
पुसतसे त्यासी कोणाचे नगर । ते म्हणती घर सुदाम्याचे ॥३॥
सुदाम्याची तुम्ही हेळणा करिता । तयाच्या संचीता प्राप्त कैचे ॥४॥
मानुनी असार नगरद्वारा गेला । प्रचीती तयाला नयेचि ते ॥५॥
जेव्हा वेत्नधारी मजुरा करिती । चरणासी लागती सुदाम्याच्या ॥६॥
सुदामदेव तेव्हा मंदिरासी गेला । मग ओंवाळिला सुंदरीने ॥७॥
समाधानी झाला सुदामा ब्राम्हण । करारे कीर्तन नामा म्हणे ॥८॥