1139.
का रे माझी पोरे म्हणसील ढोरे । मायबाप खरे काय एक ॥१॥
का रे गेले म्हणोनि करिसी तळमळ । मिथ्याचि कोल्हाळ गेलियाचा ॥धृपद॥
का रे माझे माझे म्हणसील गोत । न सोडविती दूत यमाहाती ॥२॥
का रे मी बळिया म्हणविसी ऐसा । सरणापाशी कैसा उचलविसी ॥३॥
तुका म्हणे न धरी भरवसा काही । वेगी शरण जाई पांडुरंगा ॥४॥

अर्थ :
अरे माझी पोरी, माझे गुरेढोरे असे काय म्हणतोस ? ज्यांनी तुला जन्म दिले आहे ते आईबाप तरी तुझे आहेत काय ? कोणी जर गेले तर तू व्यर्थ तळमळ आक्रोश का करतोस, अरे माझे हे आप्त, गोत्र असे‌ म्हणत तु बसलास, हेच लोक तुला तुझ्या अंतकाळी यमाच्या हातून सोडणार नाहीत. तू स्वतःला मी फार बलवान आहे असे का म्हणून घेतो आणि तू जर खरच बलवान आहेस तर मग तुला मेल्यावर सरणावर उचलून का ठेवावे लागते ? तुकाराम महाराज म्हणतात अरे तू स्वतः विषयी काहीच भरवसा धरु नकोस त्यामुळे तू लवकरात लवकर पांडुरंगाला शरण जा.