937.
सर्पे मुखींच धरिले विष ।
मानुनि पीयूष अत्यादरे ॥१॥
आणिका डंखुनी वधवी प्राणा ।
तैसी त्या दुर्जना चाहाडी गोड ॥२॥
नागवूनि भलिया संतोष मानी ।
कैसा तो पतनी न पडेल सांगा ॥३॥
निळा म्हणे जे जोडिले सायासे ।
तोचि तयाहि ऐसे भोगणे पुढे ॥४॥