1787.
माझे मज आता न देखे निरसता । म्हणऊन आधार केला । संसाराची आस सांडुनि लौकिक ।
जीव भाव तुज दिला । नव्हती माझी कोणी मी कवणांचा । आर्त मोहो सांडवला ।
तारी मारी करी भलते दातारा । होऊन तुझा आता ठेलो रे ॥१॥
असो माझे कोडे तुज हे साकडे । मी असेन निवाडे सुखरूप ।
बाळकासी चिंता काय पोटवेथा । जया शिरी मायबाप ॥धृपद॥
पापपुण्ये श्रुति आटल्या । शास्त्रांस न लागेचि ठाव ।
विधिनिषिधे गोविली पुराणे वेदांसी तो अहंभाव ।
ओंकाराचे मूळ व्यापिले माया । तेथे न धरे च भाव ।
म्हणऊन काबाड सांडिले उपसता । धरिले तुझे चि नांव ॥२॥
तनमनइंद्रिये ठेवूनि राहिलो । सर्व आशा तुझे पायी । तप तीर्थ दान करवू कवणा हाती ।
आधीन ते मज काई । आहिक्ये परत्रे चाड नाही सर्वथा । जन्म सदा मज देही ।
मायामोहपाश करी विष तैसे । तुका म्हणे माझ्याठायी ॥३॥

अर्थ :
देवा माझा भ्रम मला घालवता आला नाही त्यामुळे मी तुझा आधार घेतो आहे. आता मी सर्व संसाराचे आस सोडून लौकीक टाकून देऊन जीव भाव तुला अर्पण केला आहे. मी कोणाचाही नव्हतो आणि कोणी माझे नव्हते आता जो व्यर्थ मोह होता मी तो सोडून दिला आहे. हे दातारा आता तु मला तार किंवा मार किंवा काहीही कर पण मी मात्र आता तुझा झालो आहे रे देवा. देवा आता मी माझे साकडे तुझ्यावर घातले आहे तूच माझी कोडे सोडव आणि मी तुझ्याच आधाराने सुखरूप राहणार आहे. ज्या बालकाच्या शिरावर त्याच्या आई बापाचे हात आहेत मग त्याला त्याचे पोट भरण्याची चिंता करण्याची काय गरज ? देवा श्रुती देखील पापपुण्य सांगतच आटल्या व शास्त्राला देखील तुझा ठाव आजुन लागला नाही. विधीने सिद्ध सांगण्यातच पुराने गुंतले आहेत आणि वेद म्हणतो मला तर सर्व माहित आहे या अहंकारातच तो गुंतलेला आहे. ओंकाराचे मूळ ब्रम्‍ह ते मायेनी व्यापलेले आहे त्यामुळे तेथेही श्रद्धा बसत नाही. त्यामुळेच मी आता बाकीचे सर्व काबाडकष्ट करण्याचे सोडून दिले आहे आणि तुझे नाम कंठात धारण केले आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात देवा आता माझे तन, मन, इंद्रिय सर्व तुझ्या पायी समर्पण केले आहे व माझी तुझ्यापाशीच सर्व आशा आहे. मग आता मी तीर्थ दान कोणाच्या हस्ते करून घेऊ कारण माझे इंद्रिय माझ्या अधीन राहिले नाहीत. मला ही लौकीक सुखाची देखील इच्छा राहिलेली नाही केवळ तुमची सेवा घडावी यासाठी मला तुम्ही कोठेही जन्माला घाला. आणि देवा माझ्या हृदयामध्ये माया, मोह हे सर्व विषाप्रमाणे वाटू द्या.