1922.
बहु भितो जाणपणा । आड न यो नारायणा ।
घेइन प्रेमपान्हा । भक्तीसुख निवाडे ॥१॥
यासी तुळे ऐसे काही । दुजे त्रिभुवनी नाही ।
काला भात दही । ब्रह्मादिका दुर्लभ ॥धृपद॥
निमिषार्ध संतसंगति । वास वैकुंठी कल्पांती ।
मोक्षपदे येती । ते विश्रांति बापुडी ॥२॥
तुका म्हणे हेचि देई । मीतूपणा खंड नाही ।
बोलिले त्या नाही । अभेदाची आवडी ॥३॥

अर्थ :
हे नारायणा मी ज्ञानी पणाला फार भितो आणि तुझ्या भक्ती प्रेम व सुखापुढे तो ज्ञानी पणा आड येऊ नये. मी केवळ तुझा प्रेम पान्हा घेणार आहे आणि सर्व साधनांमध्ये केवळ भक्ती सुखच मी निवडणार आहे. भक्ती सुखाची तुलना त्रिभुवनामध्ये दुसरी कशाशी ही होऊ शकत नाही कारण भक्ती सुखामध्ये जो दहीभात काला होतो तो तर ब्रह्मादिकांना देखील दुर्लभ आहे. भक्ती सुखांमध्ये संत संगती एक क्षण देखील जरी झाली तरी त्याचा वास कल्पांत असेपर्यंत वैकुंठात होत असतो आणि मोक्ष पदे तर त्या बिचार्‍या त्याच्याजवळ विश्रांतीसाठी येतात. तुकाराम महाराज म्हणतात देवा तुझ्या देव पणात आणि माझ्या भक्त पणात तु खंड पडू देऊ नकोस. देवा मी मागे तुला अभेदा विषयी बोललो होतो परंतु त्या अभेदाची मला आवड नाही.