259.
सूरकांडी बैसोनि खोडी चढसी झाडावरी ।
मोडलिया डाहाळी खांदी पडशील अघोरी ॥१॥
वेघ ऐशावरी घेऊनि सवे हरि ॥२॥
जगडवाळ झाड वरी खांदयाहि वांकुडया ।
उलंडल्या वरुनि हात मोडतील मांडया ॥३॥
निळा म्हणे श्रीहरी ते दृष्टी धरुनिया ।
वेघे वरी जाई दुरी न पवसी अपाया ॥४॥