1366.
लौकिकासाठी या पसाऱ्याचा गोवा । काही नाही देवा लागो येत ॥१॥
ठेवावा माथा तो नुचलावा पायी । ठांयींचिये ठांयी हालो नये ॥धृपद॥
डहुळिल्या मने वितुळले रूप । नावऐसे पाप उपाधीते ॥२॥
तुका म्हणे देव प्रीतीने कवळी । ठेवील जवळी उठवूनि ॥३॥

अर्थ :
काही लोक लौकिका साठी परमार्थाचा पसारा घालतात परंतु देवाला त्या गोष्टी आवडत नाही. देवाच्या चरणावर एकदा की मस्तक ठेवले की ते पुन्हा उचलू नये त्याच ठिकाणी एकनिष्ठ भक्तीभाव करून ठेवावा. देवाच्या ठिकाणी आनंदी राहावे. मन चंचल आहे आणि ते जर उपाधीत गुंतले तर मनातील हरिरूप प्रतिबिंब वितळले जाते व त्याचेच नांव पाप आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात देवाविषयी एकनिष्ठ भक्ती भाव ठेवून जो कोणी वागेल त्याला देव त्याला प्रेमाने मिठी मारेल व त्याला जवळ घेईल.