569.
जिही भाव धरिला ठायी ।
बुडी दिधली तुमच्या पायी ।
त्यासी करुणेची करुनी साई ।
आपणापाशी बैसविले ॥१॥
प्रल्हादा संकटी रक्षिले ।
ध्रुवासी अढळपदी बैसविले ॥
उपमन्या नेउनिया रक्षिले ।
क्षीराब्धी वैभव देउनी ॥२॥
उध्दवासी ब्रम्हरस पाजिला ।
अर्जुना निजबोध अर्पिला ।
दौपदीचा लळा पाळिला ।
वस्त्राभरणे पुरविली ॥३॥
गौळणींचे प्रिय संवाद ।
नित्य भक्षणे त्यांचे दुग्ध ।
गोवळांसवे हुंबरी साद ।
हमामा हुतुतु खेळणे ॥४॥
जिही तुमचे धरिले प्रेम ।
आवडी वदनी गाईले नाम ।
त्यांचा करुनिया संभ्रम ।
निजानंदा पात्र केले ॥५॥
नामदेवा ज्ञानदेवा ।
निवृतित्तनाथा चांगदेवा ।
एकोबा तुकोबाचिया भावा ।
तैसेचि वर्ता श्रीहरी ॥६॥
निळा म्हणे मी तो दीन ।
सकळ संतांचा चरणरेण ।
तुमच्या स्तवनी ठेविले मन ।
येईल चित्ता तैसे करा ॥७॥