3312.
चालिले सोबती । काय मानिली निश्चिंती ॥१॥
काय करिसी एकला । काळ सन्निध पातला ॥धृपद॥
काही सावध तो बरवा । करी आपुला काढावा ॥२॥
चालिले अगळे । हळूच कान केश डोळे ॥३॥
वोसरले दात । दाढा गडबडल्या आत ॥४॥
एकली तळमळ । जिव्हा भलतेचि चावळे ॥५॥
तुका म्हणे यांणी । तुझी मांडिली घालणी ॥६॥

अर्थ :
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — हे शरीराचे अवयव (कान, डोळे, केस इ.) सोबती म्हणून चालले आहेत असे मानून तू निर्धास्त झाला आहेस (१); पण शेवटी तुला एकट्यालाच जावे लागणार आहे, कारण काळ (मृत्यू) अगदी जवळ आला आहे (धृपद); म्हणून थोडा सावध हो, आपला मार्ग स्वतः शोधून काढ (२); हे अवयव हळूहळू निघून जात आहेत — केस पांढरे होतात, कान-डोळे कमजोर होतात (३); दात पडतात, दाढा सैल होतात (४); जीभही नीट चालत नाही, तिला तळमळ होते आणि चुकीचे बोलते (५); तुकाराम महाराज म्हणतात — या सर्वांनी (अवयवांनी) तुझी फसवणूक (घालणी) केली आहे (६).