136.
आनुपातें विरहिण बैसे । का वो कर्म बळिवंत दिसे । संगवर्जित मज झाले ऐसे । कोणी योगे भेटी नसे ॥१॥
मज भेटवा संतसंगती । तेणे निवारेण सर्व भ्रांती ॥धृ.॥
विरहे बहुत पीडिली बाळा । कोन शांतवी तया अबलां । वेधे श्रीरंग जीवी लागला । तया भेटलीया सुख होईल तयाला ॥२॥
नेणे आपपरावे दुजे कांही । विरहे विरह जडला हृदयी । कोण सोडवी गुरु मज देही । या विराहा अंतपार नाही ॥३॥
ऐसा विरह करिता दुःख । दैव योगें घडले संतसुख । तापत्रय विरह गेला देख । सुखे सुख अपार झाले देख ॥४॥
संतसंग निरसे विरह । पावन देह झाला विदेह । एका जनार्दनी आनंद पाहे । विरह निरसला सुख झाले गे माय ॥५॥