1200.
आले शरण त्याचा करी प्रतिपाळ ।
न म्हणे हा दुर्बळ सदैव काही ॥१॥
नेदी लागो वारा कल्‍पनेचा तया ।
न वजे पासोनिया दुरी कोठे ॥२॥
ब्रम्हरस मुखी घाली नामामृत ।
नेदी तुटों आर्त आवडीचे ॥३॥
निळा म्हणे यासी भक्ताचा अभिमान ।
उभा म्हणऊन युगे जाता ॥४॥