931.
मग लावूनिया नेत्र निर्धारु पै केला | हृदयी आठविला केशीराज ॥1॥
तू इष्ट मित्र बंधु सोयरा जननी जनकु | नेणे मी आणिकु तुजवांचोनी ॥2॥
येई पंढरीराया मजलागी धावतु | झणी पाहासी अंतू कृपाळुवा ॥3॥
तुझिये भेटीची बहु खंती वाटली | आसुवे दाटली नेत्रकमळी ॥4॥
धीर न धरवे जीवा पोकारितो धावा | ये माझ्या केशवा मायबापा॥5॥
कायावाचामने विनटलो चरणासी | तो मी शरण आणिकांसी जाऊ कोणा ॥6॥
जन्मोनी पोसणा तुझाची म्हणती | मोकलिता अंती लाज कोणा॥7॥
अनाथा कैवारी नामाची आयणी | वर्णीजे पुराणी कीर्ती तुझी ॥8॥
ते काय लटकी वाणी करशील आजी | अजुनी तुज माझी करुणा न ये ॥9॥
गजेंद्राकारणे ज्या वेगी धावणे | केले तंव स्मरणे कळवळोनी ॥10॥
द्रौपदीचे आकांती येसी सोडविणे | ते मज कारणे विसरलासी ॥11॥
येता निरविले ज्ञानदेवाप्रति | दिधला त्याचे हाती हात माझा ॥12॥
तो तू कैसा मजलागी करशील उदास | धाव कासावीस थोर जालो ॥13॥
सर्वभावे तू मजलागी लोभापर | मी तुझा डिंगर आवडता ॥14॥
नामा म्हणे हांसे जाले पिसुणाचे | न करी मज दीनाचे अव्हेरण ॥15॥