1809.
देवासी लागावे सकळांसी पोसावे । आम्हा न लगे खावे काय चिंता ॥१॥
देवा विचारावे लागे पापपुण्य । आह्मासी हे जन अवघे भले ॥धृपद॥
देवासी उत्पत्ती लागला संहार । आम्हा नाही फार थोडे काही ॥२॥
देवासी काम लागला धंदा । आह्मासी ते सदा रिकामीक ॥३॥
तुका म्हणे आम्ही भले देवाहून । विचारिता गुण सर्वभावे ॥४॥

अर्थ :
देवाला सगळ्यांचे पालन-पोषण करण्याची चिंता असते परंतु आम्हाला तर काय खावे, काय नाही याची देखील चिंता करण्याची गरज नाही. देवाला तर सर्व लोकांचे पापपुण्य विचारात घ्यावे लागते परंतु आम्हाला तर सर्व लोक चांगले आहेत. देवाला तर संहार आणि उत्पत्ती हे काम मागे लागले आहेत परंतू आम्हाला तर थोडेफार देखील काहीच काम नाही. देवाच्या पाठीमागे तर चांगलांच काम धंदा लागलेला आहे परंतु आम्ही तर सदा सर्वदा रिकामेच आहोत. तुकाराम महाराज म्हणतात जर दोघाच्याही गुणाचा विचार केला तर देवापेक्षा आम्ही भले आहोत की.