397.
निंदक तेही फळ घेती कर्तृत्वेसी ।
निंदिता संतांसी नानापरी ॥१॥
नसता अपराध संतजन निंदी ।
सहस्त्र गाई-वधी दोष थोडा ॥२॥
संतांसी मत्सर करी सर्व काळ ।
दोष ते सबळ आले अंगी ॥३॥
असले अपराध संता-अंगी घोर ।
तो बोलला अपार दोष होती ॥४॥
असता अपराध नये आणू मुखा ।
वदता त्रिदोखा पात्र झाले ॥५॥
एवढे अपराध थोर जरी जाले ।
भला जो बोले दोषी खरा ॥६॥
संतांचे महिमान न कळे कोणासी ।
म्हणोनि दोषासी नरोपाए ॥७॥
’बहेणि म्हणे असे दोषी तोचि नर ।
लटिके संतांवर घाली दोष ॥८॥