584.
देखताचि कांता दुःखी जाली फार| डोंगर तिजवर कोसळला ॥१॥
बोलता तियेसी न निघती बोल| ऐसाचि तो वेळ अवधारी ॥२॥
नको आता पडू मायेचिये भरी| जाये वो सुंदरी स्वस्थळासी ॥३॥
माझी गति मज तुझी गति तुज | काय काज व्यर्थ प्राण द्यावा ॥४॥
घरी तुझी बाळे गोजिरी गोमटी| जाऊनिया पोटी धरी त्यांसी ॥५॥
न लावी उशीर जाई वो माघारी| जव तो दुराचारी न देखता ॥६॥
बाळा पाळणा हाचि स्त्रियांचा धर्म | सांगते वर्म जाई आता ॥७॥
माझिया प्रारब्धी होते तैसे जाले | तू का येथे बळे प्राण देसी ॥८॥
नामा म्हणे ऐसे सांगे तिच्या हिता| परी ते नाइकता कष्टी होय ॥९॥