279.
मिळती सकळा गौळणी ते बाळा । लक्ष लाविती डोळा कृष्णमुखा ॥१॥
धन्य प्रेम तयांचे काय वानु वाचे । न कळे पुण्य त्यांचे आगमानिगमां ॥२॥
आदरे गृहा नेती मुख पै धृताती । जेवू पै घालिती दहींभात ॥३॥
एका जनार्दनी प्रेमाची पै लाठी । धांवुनी इठी मिठी घेतो बळे ॥४॥