७३.
काहेरे मन बिखया बन जाय । भुलोर ठग मुरी खाय ॥१॥
जैसे मीन पानीमे रहे काल जाल अकी सुध नही लहे ॥२॥
जिव्हा स्वादी जीवत लोह । ऐसे कनक कामिनी बांदे मोह ॥३॥
जू मधमाखी संचे अपार । मधलीनो मुख दीनी छार ॥४॥
गऊ बांछको संचे खीर । गला बांधकर दोह लेत अहीर ॥५॥
माया कारन सरम अति करे । सो माया ले गाडे धरे ॥६॥
अति संचय समजे नही मूढ । तन धरती धन हो गयो दूर ॥७॥
काम क्रोध तृष्णा अति जरे । साध संग कबहू नही करे ॥८॥
कहत नामदेव उसकी आन । निरभय होये भजे भगवान ॥९॥