629.
न कळे जयांचे महिमान । वेदश्रुतीसी पंडिले मौन ।
वेडावले दरुशन । जयालागीं पाहता ॥१॥
तोचि उभा विटेवरी । भक्त करुणाकर ।
हरी रुक्मीणी निर्धारी । वामभागी शोभती ॥२॥
गरुड सन्मुख उभा । शोभे चैतन्याचा गाभा ।
नभी लोपली तेजप्रभा । ऐसा उभा विठ्ठल ॥३॥
मन ध्याता न धाये । दृष्टी पाहता न समाये ।
एका जनार्दनी पाय । वंदु त्याचे आवडी ॥४॥