2337.
नव्हती ही माझी जायाची भूषणे । असे नारायणे उचित केले ॥१॥
शब्दाच्या वोवोनी रत्नाचिया माळा । मुळींच जिव्हाळा झरवणी ॥धृपद॥
अर्थांतरी असे अनुभवसेवन । परिपाकी मन साक्ष येथे ॥२॥
तुका म्हणे मज सरते परते । हे नाही अनंते उरो दिले ॥३॥

अर्थ :
माझी काव्यरूपी भूषणे ही जाणारी नाहीत तर ते टिकणारे आहेत असे ते नारायणाने उचित केलेले आहेत. माझे काव्यरूपी भूषणे म्हणजे शब्दांची ओवणे असून रत्नांच्या माळाच आहे त्यामध्ये जिव्हाळ्याचा झरा मूळचाच आहे. माझ्या काव्यरूपी भूषणांमध्ये वेगवेगळे अर्थ असून अनेक अनुभव आहेत व यामध्ये ब्रम्‍ह रसाचेही सेवन आहे याविषयी माझे परिपाकी मन म्हणजे शास्त्र व अनुभव सपंन्न असणारे माझे मनच साक्षी आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात या आनंताने मला काव्य रुपी स्फूर्ती अशी दिली आहे की ती कधी संपणार नाही आणि त्याने मला त्याच्या पेक्षा वेगळे ही उरु दिले नाही.