2579.
कराल ते काय नव्हे जी विठ्ठला । चित्त द्यावे बोला बोबडिया ॥१॥
सोडवूनि घ्यावे काळचक्रा हाती । बहुत विपत्ती भोगविल्या ॥धृपद॥
ज्याले जेऊ नेदी मारिलेचि मरो । प्रारब्धा ते उरे मागुताले ॥२॥
तुका म्हणे दुजा खुंटला उपाय । म्हणऊनि पाय आठविले ॥३॥

अर्थ :
हे विठ्ठला तुम्ही ठरवले तर काय एक करू शकत नाही आता तरी माझ्या बोबड्या बोलण्याकडे लक्ष द्यावे. देवा तुम्ही मला कालचक्राच्या हातातून सोडून न्या कारण मी खूप विपत्ती आजपर्यंत भोगल्या आहेत. माझे प्रारब्ध मला सुखानेही जगू देत नाही आणि मेलो तरीही ते मला पुन्हा जन्माला घालतेच आणि एवढे करूनही ते थांबत नाही तर मला त्रास देण्याकरता ते मागे राहतेच. तुकाराम महाराज म्हणतात देवा आता या जन्म मरणाच्या दुःखातून मुक्त होण्याकरता इतर सर्व उपाय खुंटले आहेत म्हणूनच मी तुझ्या पायाची आठवण केली आहे.