81.
निमासुर वदन । शंखचक्राकित भूषण । शोभवते राजीवनयन । राधेजवळी ॥१॥ नवल मांडिलें विंदान । वेदा न कळे महिमान । वेडावली दरुशने । न कळे तया ॥२॥ रत्‍नजडित पर्यंकीं । पहुडले हर्ष सुखी । नवल जाहलें ते ऐकीं । सासू आली घरां ॥३॥ वृद्धा म्हणे राधेशीं । दार उघड वेगेंशी । गुह्मा गोष्टी बोलसी । कवणाशीं आंत ॥४॥ राधा म्हणे मामिसे । गृहामध्ये कृष्ण असे । मज गमावया सरिसें । आणिला घरी ॥५॥ क्षणभरी स्थिर रहा । भरले पाये आत न या । भोजन जाहलीया । उघडितें द्वार ॥६॥ म्हणे कृष्णा आता कैसे । दारी वृद्धा बैसलीसे । लज्जा जात अनायासें उभयतांची ॥७॥ कृष्ण म्हणे राधेसी । मंत्र नाठवे मजसी । काय उपाय गोष्टिसी । सांगे तू मज ॥८॥ नेणो कैशी पडली भुली । मंत्र चळला या वेळीं ऐकोनि राधा घाबरली । दीनवदन ॥९॥ करुणा वचनें बोले राधा । विनोद नोहे हा गोविंदा । माझी होईल आपदा । जगमाजीं ॥१०॥ भक्तवत्सल मनमोहन । शरण एका जनार्दन । ऐकोनि राधेचें वचन । सान जाहला ॥११॥