2606.
कासया वाचूनि झालो भूमी भार । तुझ्या पायी थार नाही तरी ॥१॥
जाता भले काय डोळियांचे काम । जव पुरुषोत्तम न देखती ॥धृपद॥
काय मुख पेव श्वापदाचे धाव । नित्य तुझे नांव नुच्चारिता ॥२॥
तुका म्हणे आता पांडुरंगाविण । न वांचता क्षण जीव भला ॥३॥

अर्थ :
देवा मला तुझ्या पायाच्या ठिकाणी थाराच नाही तर मग मी कशासाठी भूमीला भार झालो आहे ? माझ्या डोळयांनी जर पुरुषोत्त्माला पाहीलेच तर मग त्यांचे काय काम आहे ते नसलेले बरे. देवा तुझे नांव जर नित्य स्वरुपात माझ्या मुखाने उच्चारले नाही तर ते केवळ धान्य ठेवण्याचे एक पेव आहे किंवा श्वापदे राहाण्याची गुहाच आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, पाडूरंगावाचून एक क्षणभर देखील जीव नाही राहीला तरच चांगले होईल.