269.
अहं तृणावर्त बळी । प्रवेशला गोकुळी । मोहममतेची राहाटोळी । भवंडीतसु ॥१॥
रज उधळले तेणे बळे । झाकोळले बुद्धीचे डोळे । कृष्ण आहे नाही हे न कळे । सकळिकांसी हो ॥२॥
श्रद्धा यशोदा म्हणे । माझा कृष्ण नेला कोणे । न दिसे रजोगुणें । मायें काय करु वो ॥३॥
कैसे निबीड निबीड रज । मीचि न देखे मज । तेथे कृष्ण सोय निज । कवण दावी ॥४॥
तळमळीताहे मन । गेले निधान । संता सोय सविघ्र । बाधीना बा ॥५॥
बाळ सांवळे देखोनिया दिठी । आला धांवोनि उठाउठी । कृष्णें घातली मिठी । अद्वैतपणें ॥६॥
वेगे नेला गगनावरी । कृष्णची गगनभरी । यावया जावया तिळभरी । वावो नाही बा ॥७॥
जडला कृष्ण अंगी । कृष्णचि जाला वेंगी । द्वैतभाव भंगीं । गेला त्याचा ॥८॥
संकल्प विकल्प पांख । उपडिलें दोन्ही देख । येणे जाणे निःशेष । खुंटले त्यांचे ॥९॥
कृष्णकारणीं हेंदुर्घट । आली भुलविली वाट । जिवनीं जेवी मीठ । विरोनि जाय ॥१०॥
तृणावर्ता आवर्तु । भवंडी कृष्णनाथु । करणे देहा घातु । करुनी ठेला ॥११॥
पाहता वेदविधी । द्वेत दृष्ट बुद्धी । एका जनार्दनी । बैसविली निजपदीं ॥१२॥