3327.
मांडे पुर्‍या मुखे सांगो जाणे मात । तोंडी लाळ हात चोळी रिते ॥१॥
ऐसियाच्या गोष्टी फिक्या मिठेंविण । रुचि नेदी अन्न चवी नाही ॥धृपद॥
बोलो जाणे अंगी नाही शूरपण । काय ते वचन जाळावे ते ॥२॥
तुका म्हणे बहुतोंडे जे वाचाळ । तेंगे तेचि मूळ लटिक्याचे ॥३॥

अर्थ :
काही लोक मांडे, पुर्‍या यांच्या चविचे नुसते वर्णन करुण हात नाचावतात. अश्या लोकांचे वक्तव्य मीठ नसलेल्या भोजनाप्रमाणे बचव असते. अंगी किंचितहि शौर्य नसताना नुसत्या बढ़ाया मारून काय उपयोग ?. तुकाराम महाराज म्हणतात, नुसती बडबड करणारी मानसे ढोंगी असतात, खोटरडी असतात.