59.
घरदार वोखटे त्यजू म्हणसी तरी शरीराएवढ जाड ।
माय बाप वोखटी त्यजू म्हणसी तरी अहंकार अविद्येचे कोड ।
बंधु सखे त्यजू म्हणसी तरी काम क्रोध मद मत्सर अवघड ।
बहिणी पाठीच्या त्यजू म्हणसी आशा तृष्णा मायाचे बंडरया ॥१॥
त्यजिले ते काय कासया म्हणजे सांग पा मजपासी ऐसे ।
जया भेणे तू जासी वनांतरा तंव तुजचि सरिसे रया ॥२॥
स्त्री वोखटी त्यजू म्हणसी तरी कल्पने एवढी भोक्ती ।
पुत्र अपत्य त्यजू म्हणती तरी इंद्रियासी नाही निवृत्ति ।
सकळ गणगोत त्यजू म्हणसी तरी हे अष्टधा प्रकृति ।
अवघेचि त्यजू पाहे म्हणसी तरी मनी नाही नजि शांति रया ॥३॥
अवघेचि तुज जवळी दुमदुमित असता वरी वरी मुंडसी का करिसी विटंबना ।
सहज संतोषे असोनि जैसा तैसा परि तो सदगुरु पाविजे खुणा ।
आपुले आश्रमी स्वधर्मी असता सर्वत्र एकुचि जाणा ।
बापरखुमादेविवरु विठ्ठलु इतुकियासाठी नेईल वैकुंठभुवना ॥४॥