133.
मग तो उतरुनिया गिरी ।
आले गोकुळा भीतरी ।
तव धावोनिया नरनारी ।
लोटांगणे घालिती ॥१॥
मेघीं सांगता सूरपती ।
आनंदला होता चित्ती ।
तोचि आला गोकुळाप्रती ।
निज नयनी पहावया ॥२॥
तव तो गोंवळ पहिलियाची ऐसे ।
केळवती का नोवरे जैसे ।
गाई चौताळताती हर्षे ।
तैसेचि गोकुळींहिं स्वानंदे ।
गौळी गौळणी मिरवती ॥४॥
इंद्र देखोनिया ते दृष्टी ।
विस्मयापन्न झाला पोटी ।
म्हणे संवर्तकाचिये वृष्टी ।
पुढे कैसी वांचली ही ॥५॥
तस्मात परमात्मा हा श्रीहरी ।
कृष्णवेषे महीवरी ।
अवतरला जाणेनिया अंतरी ।
स्तवन करी निज मूखे ॥६॥
निळा म्हणे शरणांगत ।
म्हणवी घाली दंडवत ।
त्राहे त्राहे म्या महिमा नेणत ।
केला अपराध क्षमा कीजे ॥७॥