1557.
हरीभक्ती माझे जिवलग सोइरे । हृदयी पाउले धरिन त्यांचे ॥१॥
अंतकाळी येती माझ्या सोडवणे । मस्तक बैसणे देइन त्यासी ॥धृपद॥
आणिक सोइरे सज्जन वो कोणी । वैष्णवांवाचोनि नाही मज ॥२॥
देइन आलिंगण धरीन चरण । संवसारशीण नासे तेणे ॥३॥
कंठी तुळशीमाळा नामाचे धारक । ते माझे तारक भवनदीचे ॥४॥
तयांचे चरणी घालीन मी मिठी । चाड ही वैकुंठी नाही मज ॥५॥
आळसे दंभे भावे हरीचे नाम गाती । ते माझे सांगाती परलोकीचे ॥६॥
काया वाचा मने देइन क्षेम त्यासी । चाड जीवित्वासी नाही मज ॥७॥
हरीचे नाम मज म्हणविती कोणी । तया सुखा धणी धणीवरी ॥८॥
तुका म्हणे तया उपकारे बांधलो । म्हणऊनि आलो शरण संता ॥९॥

अर्थ :
हरिभक्त माझे जिवलग सोयरे आहेत आणी मी त्यांची पावले माझ्या हृदयात धारण करीन. माझ्या अंतकाळी हेच हरिभक्त मला सोडवण्यासाठी धावत येतील. आणि मी त्यांना बसण्यासाठी माझी मस्त पुढे करील. या जगामध्ये मला वैष्णवांवाचून दुसरे कोणीही सोयरे नाहीत, सज्जन नाहीत. वैष्णवांना आलिंगन देऊन त्यांचे चरण मी धरीन त्यामुळे माझ्या सर्व संसाराचा शीण नाहीसा होईल. वैष्णवांच्या गळ्यात तुळशीची माळ आहे कंठामध्ये हरीचे नाम आहे त्यामुळे ते मला या भवन नदीतून तारू शकतात. मी वैष्णवांच्या चरणाला मिठी घालीन आणि त्यांच्या चरणा वाचून मला वैकुंठाची ही इच्छा नाही. जे कोणी लोक आळसाने, दंभाने, भक्ती श्रद्धायुक्त भावनेने कोणत्याही वृत्तीने हरीचे नाम गातात ते माझे परलोकी चे सांगाती आहेत. मी माझ्या काया, वाचा, मनाने वैष्णवांना आलिंगन देईन त्यांच्यापुढे मला माझ्या जीवाचीही पर्वा नाही. कोणी मला हरीचे नाम घेण्यासाठी आठवण करून देईन तो काळ धन्य आहे आणि ते सुख मी माझे पोट तृप्त होईपर्यंत घेईन. तुकाराम महाराज म्हणतात मी संतांच्या उपकाराने बांधलो गेलो आहे त्यामुळे मी संतांना शरण आलो आहे.