1932.
आमुची जिवलगे सज्जन सोयरी । नांदतील तिरी भिंवरेच्या ॥१॥
तीच माझ्या चित्ती वसती दिवसराती । भेटावया खंती वाटतसे ॥धृ ॥.
संपदा सोहळे सर्वसुख वसे । वैकुंठ नसे सूरवरासी ॥२॥
ज्याच्या नामे पाप दुःख नासे भय । विठ्ठल बाप माय रखुमाई ॥३॥
माझा जीव जातो अमृत ते कळा । कंठी वेळोवेळा ध्यात असे ॥४॥
तुका म्हणे वाट पाहता शिणले । न त्या पंथे डोळुले पंढरीच्या ॥५॥

अर्थ :
आमचे जिवलग सज्जन सोयरे हे चंद्रभागेच्या तीरावर असलेल्या पंढरी क्षेत्रात राहतात. आणि तेच सज्जन सोयरे माझ्या चित्तामध्ये रात्रंदिवस राहतात त्यांना भेटण्यासाठी माझ्या मनाला फार उत्सुकता लागलेली आहे. वैकुंठामध्ये ज्या सुखाच्या राशी नाहीत त्या सर्व सुखाच्या राशी संपदा सोहळे या पंढरीत राहतात. ज्यांच्या नावाने पाप दुख भय हे सर्व नाश पावतात नष्ट होतात ते माझे मायबाप विठ्ठल रखुमाई आहेत. ज्याच्यामुळे मी जीवन जगतो असे ते नामामृत कळा मी माझ्या कंठात धारण केले आहे व त्याचेच ध्यान मी वेळोवेळा करतो आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात पंढरीला माझे जे जिवलग सज्जन सोयरे आहेत ते कोणीतरी येथील अशी मी वाट पाहतो आहे परंतु वाट पाहता पाहता माझे डोळे शिणले आहेत.