3786.
(गौळणींची अवस्था)
बाळपणी हरी । खेळे मथुरेमाझारी । पायी घागरिया सरी । कडदोरा वांकी ।
मुख पाहे माता । सुख न माये चित्ता । धन्य मानव संचिता । वोडवले आजि ॥१॥
बाळ चांगले वो । बाळ चांगले वो । म्हणता चांगले । वेळ लागे तया बोले ।
जीवापरीस ते वाल्हे । मज आवडते ॥धृपद॥
मिळोनिया याती । येती नारी कुमारी बहुती । नाही आठव त्या चित्ती । देहभाव काही ।
विसरल्या घरे । तान्ही पारठी लेकुरे । धाक सांडोनिया येरे । तहान भूक नाही ॥२॥
एकी असतील घरी । चित्त तयापासी परी । वेगी करोनि वोसरी । तेथे जाऊ पाहे ।
लाज सांडियेली वोज । नाही फजितीचे काज । सुख सांडोनिया सेज । तेथे धाव घाली ॥३॥
वेधियेल्या बाळा । नर नारी या सकळा । बाळा खेळती अबला । त्याही विसरल्या ।
कुमर कुमारी । नाभाव हा शरीरी । दृष्टी न फिरे माघारी । तया देखता हे ॥४॥
वैरभाव नाही । आप पर कोणी काही । शोक मोह दुःख ठायी । तया निरसली ।
तुका म्हणे सुखी । केली आपणासारिखी । स्वामी माझा कवतुकी । बाळवेषे खेळे ॥५॥

अर्थ :
बाळपणी हरी मथुरेतच असलेल्या गोकुळामध्ये खेळत होता. पायात घागरिया गळयात सरी कमरेला करदोरा व दंडात वाकी असे अलंकार हरीच्या अंगावर होते. यशोदा माता हरीचे मुख पाहाते व हरीचे रुप पाहून तिच्या चित्तात सुख सामावत नाही. हरीचे सुंदर रुप पाहून यशोदा मनात म्हणू लागली की माझे संचित धन्य मानावे लागेल की माझ्या पोटी असे सुंदर बाळ जन्माला आले. माझे बाळ फारच चांगले आहे फारच चांगले आहे. चांगले आहे असे बोलण्यात देखील वेळ जात आहे. इतके सुंदर असे माझे बाळ आहे असे यशोदा म्हणू लागली आणि पुढे म्हणते माझ्या